Hver er normal?

Ég var í tíma um samskipti fyrir helgi og ég komst að því að flestir eru með lítið sjálfsöryggi og/eða sjálfstaust. Mér fannst það mjög skrítið, því þetta voru konur á öllum aldri og af öllum kynþáttum (furðulegt nokk). Þær voru allar mjög gáfaðar konur sem höfðu um margt að segja og spyrja (þær sem þorðu því). Svo las ég í blaðinu um rannsókn sem var gerð í Svíþjóð, á læknum á spítala þar. Þar kom í ljós að 70% höfðu hugleit að fremja sjálfmorð.

Ég fór því að spá í því fólki sem ég þekki og hef hitt gegnum tíðina. Ætli þetta fólk sé allt með grímur, og sviðsmynd sem það setur upp þegar það hittir aðra? Ætli fólkið sem við höldum að hafi það sem best og við lítum upp til, sé að kveljast að innan? Og annað; er það kannski frekar ónormal fólkið sem hefur það best? Er það kannski þau sem við höfum áhyggjur af sem líður best?
Er þetta þá kannski eins og Dr. Phil segir, að það sé ekki endilega óþekka barnið sem er sjúkt, heldur er öll fjölskyldan sýkt en óþekka barnið er bara sá sem hefur hæst? Þannig að öll athyglin beinist að barninu en ekki að vandanum sem er kannski miklu stæra vandamál, sem enginn vill tala um?
Er ég þá kannski normal og allir hinir eru þau skrítnu?