Veik!!!!

Oj, hvað mér leið illa í gær!
Gat ekki borðað, gat ekki sofið, gat ekki horft á neitt og gat ekki farið út. En það er allt á upp leið og búin að missa 3kg. Yeehe.

Hvað get ég sagt?

Ég hér með bið hér með alla sem ég þekki afsökunar!

Afhverju? Því ég er allt að því geðklofa þegar það kemur að mér að tjá mig. Ég verð mjög æst, reið, sorgmæd eða of glöð yfir minsta hlut. En hingað og ekki lengra, ég ætla reyna hætta þessu núna, helst í gær. Hvernig væri að vera bara róleg og tala við fólk. Ég ætla að reyna lifa eftir æðruleysisbæn AA- samtakan, vera einu sinni á ævinni róleg. Heimurinn fest ekki ef ég geri ekki allt í dag (helst í gær), það má gera eitthvað á morgun. Ég get ekki breytt eða stjórnað fólki.
Símon! Þú hefur rétt fyrir þér. Þú ert fagur maður.


Fegurð býr í auga þess er horfir...

Hver er normal?

Ég var í tíma um samskipti fyrir helgi og ég komst að því að flestir eru með lítið sjálfsöryggi og/eða sjálfstaust. Mér fannst það mjög skrítið, því þetta voru konur á öllum aldri og af öllum kynþáttum (furðulegt nokk). Þær voru allar mjög gáfaðar konur sem höfðu um margt að segja og spyrja (þær sem þorðu því). Svo las ég í blaðinu um rannsókn sem var gerð í Svíþjóð, á læknum á spítala þar. Þar kom í ljós að 70% höfðu hugleit að fremja sjálfmorð.

Ég fór því að spá í því fólki sem ég þekki og hef hitt gegnum tíðina. Ætli þetta fólk sé allt með grímur, og sviðsmynd sem það setur upp þegar það hittir aðra? Ætli fólkið sem við höldum að hafi það sem best og við lítum upp til, sé að kveljast að innan? Og annað; er það kannski frekar ónormal fólkið sem hefur það best? Er það kannski þau sem við höfum áhyggjur af sem líður best?
Er þetta þá kannski eins og Dr. Phil segir, að það sé ekki endilega óþekka barnið sem er sjúkt, heldur er öll fjölskyldan sýkt en óþekka barnið er bara sá sem hefur hæst? Þannig að öll athyglin beinist að barninu en ekki að vandanum sem er kannski miklu stæra vandamál, sem enginn vill tala um?
Er ég þá kannski normal og allir hinir eru þau skrítnu?

Karlar og konur hver ræður?

Í dag heyrði um hjón sem eru búin að vera gift í 20 ár. Frábært, voru mín fyrstu viðbrögð en svo fékk ég að heyra að karlinn var sjómaður í 17 ár. Konan réði þá yfir heimilinu, ól upp börnin (25 ára son og 14 ára dóttur), borgaði skuldirnar, og hafði sínar reglur. En þegar bóndinn hætti á sjó, var fjandinn laus, karlinn vildi bæta upp fyrir árin sem hann hafði misst og fór að dekra við soninn. Reglur konunar fóru út um gluggann. Stráksi var farin að segja mömmu að þegja, því pabbi ræður! Konan er á mörkum þess að henda karli aftur á sjó og stráksa út á götuna.
Er þetta ekki falleg saga.

Hvað mundu þið gera ef þið væru konan?
Og hvað mundu þið gera ef þið væruð karlinn?
Ég veit reyndar að ef þessi strákur væri minn sonur væri hann ekki meðal vor. Hvað karlinn varðar þá yrði ég að leggja línurnar og benda honum á að hann á litla stelpu sem þarf líka athygli. Og að ég vildi nú smá virðingu; ef ég fengi hana ekki mætti hann láta sig endanlega hverfa.
"Ég var 17 ár ein ég get vel verið næstu 17 ein líka."

Jæja,
elskum friðinn, ekki kviðinn.

Vændi!

Vændi